Monthly Archives: Kasım 2014

“CIK.” Bile Diyemediğin Anlar Silsilesi ve Dönmeye Devam Eden Yeryüzü

[ACT 1]

“Rahat mısın?”

Rahat olmam için hiçbir neden yoktu. Ellerimde 5 yıldır orada burada denediğim ama bir tur döndüremediğim lobutlar var. Radyo çalan şarkıyı 1 haftada tam 32 kez tekrarladı. Bir de ilk çalışı 33. Ben tam sayıyı bilecek kadar takıntılıyım. Koltuğun köşesinde duran kül, bana sigara içilmez denilen evde zaman zaman kuralların yıkıldığını anlatıyor… Ve ben sigara içmek için cama gitmek zorundayım. 7 saat önce bin 1 “şiiişt!”lerle geçtiğim sokağa bakan pencereye. Fiziksel olarak dibimdeki yabancılarla iletişime geçmememin ayıp, selam vermemin saçma olduğu yere çıkmam gerekiyor. Işık geçirsin diye icat edilmiş ama ne yazık ki sesi de geçiren, bu sebeple gece müziği kıstıran, sabah yataktan küfürlerle kaldıran, gürültü savaşları silah tacirine…

Kahvaltı?”

Üzerinde gömleğim olsa 10 yıl sonra hâlâ sevgilim olan ve ilk gecemizi yeni atlattığım kadın soruyor zannederdim. Neyse ki öyle kolay kolay gömlek giymem. Yine de çıplak bacakları ve yukarısına, yeni aldığım ve üst üste giymekten şimdiden eskimiş t-shirt’üm çok yakışmış.

Ne zaman gidiyorsun?”

İşte beklediğim, özlediğim soru. Yanılmıyorsam kibarca evden atılıyorum. Hoş, neden daha çıkmamış olduğumu bilmiyorum zaten. Çıkamamış diye düzeltsem olur belki de. Bu evde olup da kendi evimde olmayan ne var ki zaten? Burası biraz daha az stresli o kadar. Ne yani sırf benim evimden daha eksik bir yer diye, burada biraz daha mı kalmam gerekecek şimdi… Başım dönüyor.

Müziği değiştirebilir misin?”

Kaset bitti sesi gibi kapattım kapıyı dışarıdan. Ve hâlâ o evi neyin aydınlattığını düşünüyordum. 10 dakika daha erken ayılabilseydim belki de bir cevap bulmuş olabilirdim. Ama şu an dünyamızı aydınlatan şeyin daha da parlak bir hâl almasından korkarak gidiyorum.

Ya aslında… Diyorum ki…”

İşte o cümleyi hiç duymadım. Sadece her çıktığım evden acaba arkamdan denilmiş midir diye düşünüyorum. Ben duruyorum. Altımda yol kayıyor galiba çünkü öbür türlü olsa kesin düşerdim. Çocukluğumdan beri hiç düşmedim. Belki de zamanı gelip gelmediğini düşünmeliyim. Bunu düşünüp düşünmeyeceğimi önce kafamın içinde bir sorgulamalıyım.

Sağımda belediyenin bahçesi var. Kötü bir şey ise düşmek, elbet oradan biri bana yardım eder…

[ACT 2]

Featured image