Category Archives: Meyhaneler Kuşağı

Benusen Restoran

Bir aşk tükendiğinde arka plandaki semt de kalmaz… Hikâyenin repliklerinin titreşim bulduğu o sokaklar, sesin kendisi gibi uzaklaştıkça azalır, sonra birden kaybolur.

Akşamları iki bira içmek için elini kolunu sallayarak çıktığın Kadıköy’ün rahatı kaçar, yeni arayışların rezervasyonları yapılır. Akmar pasajının test kitabı satan bir yer olduğu ansızın fark edildiğinde, ayaklar denize doğru bakan kapıdan çıkıp gitmek ister. Asılma kararı çıkmış, son arzu sorulmuştur. İnsan göze takılan ilk yerde son kez soluklanmak ister ama Akmar’da kitap olmadığı gibi Benusen’de de rezervasyonsuz yer yoktur. Mazide yaşanan güzel anlar hatırlanmaya çalışılır, mümkün değil… Akıllara son yılların çıkmış soruları dolmuştur. Adımlar iskeleye doğru üstelik bu sefer turnikelerin de ötesine… Sefer Beşiktaş İskelesi’ne.

frank

Frank

Fransız kaldığın semtin küçüklerinden birisindir ama zaman durmaz, aradan yeni yeni köprüler, Marmaray’lar geçer. Yol düz değildir, yol alan her zaman uzaklaşmaz. Ayağının tozunda bu sefer seferi de yazsa, uzun süre sonra tekrar yolun düşer Kadıköy sokaklarına. Akmar Pasajı’nı yol kısalsın diye kullanmaya başlamışsındır artık. Oturaklılığı rahatsız edici olmaya başlamış Zihni Müzik’in yanındaki sahafta gözlere Küçük Prensin Fransızca baskısı takılır. Eller kitaba, merak karşıdaki meyhaneye kayar… Yaşanmışlıkları güzelleştirme arzusu mudur nedir; masa örtüleri daha beyaz, rakı kadehleri daha güzel ve ismi başka bir şeymiş gibi gelmiştir. Sonradan adlandırılmış şehir kadar eski sokakların buruk nostaljisi: Cumhuriyet Meyhanesi.

Kuytu köşede bir yer bulunur, bardaklar Kadıköy sokakları gibi bir alçalır bir yükselir. Dışarıdaki en güzel masalardan dalga dalga üzerine gelmeye başlayan kalabalık insanı gerçekliğe boğar. Akşamüstü yüzlere gülümseyen garsonlar ne zaman piştiği pek belli olmayan ciğerlerini sana satmaya çalışırlar. Ciğerler yanar ama ne olduğu pek anlaşılmaz.

Fark edersin ki kafanı evinden çıkarıp sağına soluna baktığın ilk an o semt bitmiştir. Yan barda bardaklar hâlâ shotlarla dolmaktadır, öte yandan her shot da şişeden sürekli bir şeyler azaltır.

Az tanıdık olanlardan başlamak üzere eski kapıları tekrar çalmaya başlarsın. En son ev, her zaman en bilindik olandır… Gözünü yumduğun son yer, gözünde çok büyümüş yatağındır.

a_girl_walks_home_alone_at_night

A Girl Walks Home Alone at Night

Kuşaklar bazen başlamadan tükenir gibi gelir. Ama aslında her biri, bir sonraki kuşağın habercisidir.

Reklamlar

Kadı Nimet

Aslında radyodan pek dinlememiştim. İnternet linkine tıklamış ya da sabah hiç uyanamayıp, reklamsız ama bir o kadar da şarkısız podcast’lere düşmüştüm genelde. Ama yine de program ulusal yayına geçince biraz yadırgadım.

Kadıköy’de bir meyhanenin yangın merdivenlerinde sigara içerken gerçek bir rakı balık sofrasında ilk defa oturduğumu fark ettim. Aslında Ankara’da hiçbir meyhaneye gitmezdim ama şimdi İstanbul’da meyhanede değil, balık sofrasında olduğuma şaşırdım. Keşke aşağı inip balığımı kendim seçseydim diye düşündüm çok anlıyormuşum gibi. Balıklar ve Ankaralılık ile ilgili bir iki klişe hatırladım, Ankara’da en çok duyduklarımdan… Umursamadım, bir güveç daha ısmarladık.

İkinci sigaramı yakarken Kadıköy’ün o eski binalarını yine merdivenlerde fark ettim. İstanbul’a gerçekten bir tepeden bakınca güzel galiba. Buranın binaları biraz Ulus’u hatırlatır ama arkasında denizi vardır. Şehircilik, deniz ve Ankara ile ilgili bir sürü klişe geldi aklıma. Umursamadım. Çok yakınımda Haydarpaşa vardı ama tren yoktu. Semt belki biraz güzeldi ama ev kiraydı.

ankaraya_gidilir_de_tren_yok

Nasıl ki bir dili öğrendiğinin göstergesi rüyanda o dilde konuşmakmış, yeni şehre alıştığını anlatan en güzel şey de yine o rüyalardır. Hoş Kadıköy artık bir rüya değildir, en fazla Ankara’nın biraz güzelidir… Zaten Modern Sabahlar da artık “10’da bitecek şekilde” verilmemektedir. Benim için fark etmez. Ben yine poscast’lere düşmekteyimdir. Modern zamanların yeni podcast’lerine.